واکاوی وقایع عاشورا از سپیده‌دم تا غروب خونین

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما مرکز یزد، با طلوع خورشید دهم محرم، آرایش جنگی سپاهیان کوفه در مقابل یاران معدود امام حسین (ع) شکل گرفت. سیدالشهدا (ع) پس از نظم بخشیدن به صفوف اندک خود و سپردن پرچم به برادرش عباس (ع)، برای آخرین بار مقابل دشمن ایستاد. ایشان با یادآوری نسبت خویش با پیامبر (ص) و نامه‌های دعوت کوفیان، حجت را بر آنان تمام کرد، اما طمع فرماندهان یزیدی مانع از شنیدن حقیقت شد. نبرد با پرتاب نخستین تیر توسط عمر بن سعد رسماً آغاز گردید.

جان‌فشانی اصحاب و اقامه نماز در میان تیر‌ها

در نخستین ساعات جنگ، اصحاب وفادار امام همچون مسلم بن عوسجه، حبیب بن مظاهر و زهیر بن قین به میدان شتافتند. آنان با وجود نابرابری عددی، تا پای جان ایستادگی کردند و یک‌به‌یک به شهادت رسیدند. هنگام ظهر، امام نماز خوف را اقامه کرد؛ در حالی که یارانی، چون سعید بن عبدالله حنفی، پیکر خود را سپر تیر‌های دشمن کردند تا امام نماز را به پایان برساند.

شهادت خاندان بنی‌هاشم و حماسه سقا

پس از شهادت اصحاب، نوبت به جوانان بنی‌اشم رسید. علی‌اکبر (ع) نخستین فرد از خاندان بود که با رفتنش داغ سنگینی بر خیمه‌ها نهاد. سپس نوبت به عباس بن علی (ع) رسید؛ علمدار و تکیه‌گاه سپاه که برای رفع تشنگی کودکان به سوی فرات تاخت. او با شجاعتی بی‌نظیر به آب رسید، اما به احترام تشنگی امام و اطفال، قطره‌ای ننوشید. در راه بازگشت، دشمن راه را بر او بست و پس از قطع شدن دستان و دریده شدن مشک، برادر و سقای کربلا به خاک افتاد.

وداع آخرین و لحظات جان‌گداز شهادت

با شهادت عباس (ع)، امام حسین (ع) که تنها مانده بود، برای آخرین بار راهی میدان شد. با وجود جراحات بی‌شمار و تشنگی مفرط، هیچ‌کس را جرئت رویارویی با ایشان نبود. در نهایت، دشمن با هجومی همه‌جانبه امام را محاصره کرد. بنا بر روایات تاریخی، در میان هرج‌ومرج نهایی، سنان بن انس و شمر بن ذی‌الجوشن نقش اصلی را در شهادت و جدا کردن سر مطهر ایشان ایفا کردند.

غروب واقعه و آغاز اسارت

پس از شهادت امام، سپاه کوفه به خیمه‌ها هجوم برد؛ اموال را غارت کردند و خیمه‌ها را به آتش کشیدند. در این میان، تنها علی بن الحسین (ع) که به تقدیر الهی در بستر بیماری بود، جان به سلامت برد تا پیام‌رسان این واقعه باشد. اگرچه در غروب عاشورا پیکر‌های خونین شهدا بر خاک باقی ماند و بازماندگان به اسارت رفتند، اما این پایان ماجرا نبود؛ بلکه آغاز جریانی بود که نام کربلا را تا ابد در ضمیر تاریخ زنده نگاه داشت.